En dan heb je een gaai...

[vivke]

dit is echt een leuk topic om te volgen dianne,ik lig hier zelf regelmatig in een deuk omdat ik joiuw kaya haar geluidjes dus wel kan voorstellen
goe bezig meid 

[Dianne]

Ik vindt het ook erg leuk om hier te schrijven en terug te lezen. Op deze manier leer ik ook zelf in te zien wat ik gedaan heb en of dat goed was, gedachte komen op papier maar ook gebeurtenissen. Heerlijk en vooral super dat jullie het leuk vinden te volgen en ik leer enorm veel van jullie  en mijn zelfvertrouwen blijft in optimale conditie 

[Loes]

Heerlijk dat je er zo blij mee bent! Enne.. die geluiden van de kinderboerderij.. woonde hij daar bij in de buurt ofzo?

[Dianne]

Heerlijk dat je er zo blij mee bent! Enne.. die geluiden van de kinderboerderij.. woonde hij daar bij in de buurt ofzo?

Nee hij woonde de laatste 6 jaar in een bejaarde flat, misschien zijn eerste 4 jaar. Ik zal dat eens navragen!!

[Dianne]

Zelfvertouwen deukjes horen erbij.....ik wilde hem in de kooi laten opstappen op de stok, dat ging moeizaam maar hij deed het een paar keer, dus de goedzootjes vlogen door de lucht, maar hij stapte er snel weer af voor ik uit de kooi was met hem. Later heb ik hem via zijn normale weg uit de kooi laten klimmen en hem meteen op laten stappen op de stok en dat deed hij, maar hij beet me toch effe in mijn vingers, gelukkig niet door en ik kon volhouden  Maar verdorie het zet je wel aan het twijfelen want toen ik wilde rondlopen met hem kreeg hij weer de neiging om terug te vliegen, daar baal ik van want hij stort ten eerste neer en ten tweede wil ik dat hij blijft denken het niet te kunnen tot hij eindelijk gewiekt is. Hij was ook effe fel toen hij daarna op de kooi zat want ik had zijn speeltje in mijn hand en zat er zelf mee te spelen toen ik hem dat aanbood viel hij het speeltje aan....wat ik ook maar gewoon heb laten gebeuren. Maar dan denk ik wel van, kom ik ooit verder met deze gaai? Durf ik hem uiteindelijk wel dwingend mijn arm onder zijn neus aan te bieden, of moet ik het nog even de tijd geven? Hij is nu een weekje hier, in de kooi voelt hij zich veilig en kan ik hem aanraken ed. Maar buiten de kooi blijft hij toch afstandelijk. Op zich kan ik er wel mee leven als dat zijn voorkeur is om altijd in en op de kooi te leven, maar dat was gewoon niet wat ik voor ogen had, ik wil hem dat moderne leventje geven hem overal bij betrekken wat nu ook wel enigsins gebeurt in de kooi, hij verhuisd de hele dag mee van kamer naar de keuken, maar ja als ik ga wandelen met de hond zie ik mij echt niet een kooi achter mij aan sleuren omdat meneer geen zin heeft mee te gaan op mijn arm...lijkt me trouwens wel een komisch gezicht wordt ik meteen de dorpsgek 
Kortom het schort gewoon nog te veel aan mijn zelfvertrouwen ook omdat ik niet weet hoever ik kan gaan met deze gaai buiten de kooi...en dan baal ik enorm van mijzelf!!!

[Jarie]

Ik heb precies hetzelfde met Jarie(ik ben veel te hard van stapel gelopen met m en het resultaat daarvan was dat ie nog steeds bang is van me)
hij is niu zo,n 3 maanden bij ons en ik ga t weer zachtjes aan beginnen(de ellende is alleen dat ik weet hoe hard ie kan bijten!

het is best moeilijk he?

[Dianne]

Hoe vervelend ook voor jou, ik ben blij dit te lezen, ik denk steeds ik heb jaren vogels, deze is een beetje veel groter maar het is en blijft een vogel dan moet ik hem toch gewoon aan kunnen en niet bang zijn voor die snavel....maar ja ik heb ook nog 1 aga zitten die de snavel als oorlogswapen gebruikt en ik wil niet dat Kaya door krijgt dat dit werkt bij mij. Het verbaasd me soms als ik lees dat iemand door een gaai tot bloedens toe gebeten is en dan toch het lef blijft houden door te gaan dan zet ik echt mijn petje af! En ik zit nog steeds met het feit van kortwieken ik dacht iemand via via gevonden te hebben maar dat gaat dus niet door. Ik zal dus waarschijnlijk toch moeten wachten tot Hedwig terug is, na 23 oktober...ik ken persoonlijk ook niemand met een gaai dat zou ook makkelijker zijn geweest, iemand met lef iemand die mij laat zien hoe ver je met Kaya kunt...balen hoor als ik dit zo neer schrijf.

Maar ik ben nog steeds enorm blij met hem hoor, als hij maar achter die verdomde tralies zit dan is het zo'n lief ding en zo aanhankelijk.

Hoe oud was Jarie toen je hem kreeg? En wat was zijn voorgeschiedenis?

[Lejah]

Je moet het niet vergelijken met een aga hoor Dianne! Een aga bijt knoerhard voor zo'n klein rotbeessie. De snavel van Kaya is zeker 12x groter, dat betekent niet dat ie 12x harder bijt. Gelukkig maar, anders lag je arm eraf!
Als hij nu bijt he, kan je dan niet in je andere hand een knuffeltje of zacht doekje houden. Zodra die maar denkt aan bijten hou je dat knuffeltje onder zn neus en laat je m daar in bijten.
Probeer het rustig aan te doen, niet te snel. Dat moderne komt heus wel. Echt waar. Misschien niet vandaag of morgen, maar over een poosje echt wel!

[Jarie]

Jarie is 7 jaar,hij heeft 5jaar in een winkel gestaan,toen een jaar bij mijn schoonzus(die er nog 3 heb)maar daar voelde hij zich ongelukkig en wij hebben m nu een maandje of 3.
Harstikke leuk beest,fluit,praat,maar als je in de buurt van de kooi komt met je hand dan is het paniek,ik hoef alleen maar tegen m te zeggen,,koppie krauw?,,STRESS in de tent..............

[Dianne]

Ach jee dan ben je dus met Jarie nog een heel end van huis en heb ik in jou ogen helemaal niks te klagen! Van koppiekrauw kan hij soms geen genoeg krijgen (maar dan in de kooi). En we krijgen kusjes bij de vleet! Komt Jarie wel eens uit de kooi dan?

Lejah dat is prettig om te horen dat de gaai "niet harder zal bijten" dan Kiko want die bijt inderdaad harstikke hard gemeen en door en laat ook niet los een echte pit-bull is dat! Zo als Kaya net deed was goed te hebben maar op dat moment denk je van jeeee niet harder please!!! Als het hierbij blijft heb ik niet eens een knuffeltje nodig laat hem mij dan maar bijten dan heeft hij zo door dat het niet werkt als ik hem iedere keer een knuffeltje onder de neus duw zal hij natuurlijk blijven dreigen en dat is juist wat ik niet wil hebben hij moet leren dat hij met bijten niks bereikt. Maar misschien roep ik ook wel te hard dat hij bijt, hij heeft het bij de vorige eigenaren nooit gedaan dus misschien was het gewoon testen van mij of hij was boos omdat ik hem in de kooi had laten opstappen. Hij heeft ook altijd zijn zin gekregen op zijn vorige adres, als hij gekrauwd wilde worden dan draaide hij zijn koppie en werd hij gekrauwd, als hij schreeuwde (heb ik door Kaya zelf ontdekt  ) dan werd er gezegd Tosca toch sttttt! Wij krauwen hem als wij erom vragen en wij negeren hem als hij schreeuwt ik denk dat hij voelt lager op de ladder komt te staan, en mij daarom misschien uitprobeert? Heeft dus geen effect gehad, maar goed ook want als ik door het bijten had losgelaten dan was hij met stok en al gevallen....

[Cosch]

Daar kun je best es gelijk in hebben. Dat hij voelt dat hij terrein verliest en dat hij op dit moment alles uit de kast haalt om weer zijn zin te krijgen. En als dat zo is, dan ben je dus al over de helft.

Ik begrijp nog steeds niet helemaal goed wat hij precies doet als hij uit de kooi is. Of wat hij juist niet doet! 
Het enige dat ik lees is dat hij afstandelijker is! Misschien heb ik iet sover het hoofd gezien hoor!

[Loes]

Dianne, gun het tijd... je bent veel te ongeduldig!!  Sjakko was eerst ook een kooivogel en nog zit ze vaak graag in haar kooi! Maar  ze gaat ook graag mee naar buiten en stapt dan heel graag op! Maar dat moet allemaal groeien hoor. Alles is nieuw voor haar natuurlijk! En om nu na zo''n korte tijd al een moderne papegaai te willen is wel erg snel hoor.  

De eerste keer dat ik ging wandelen door het huis was voor Sjakko ook onwennig en de eerste keer naar buiten ook. Door niet te letten op dat het nog niet zo'n succes was en gewoon door te gaan met dingen laten zien en enthousiast te vertellen over alles, werd het steeds gewoner en steeds leuker! Maar ga gewoon stapje voor stapje en laat je niet uit het veld slaan door tegenslagen! Het komt vast allemaal goed!! Kom op doorzetten en stapje voor stapje!!

[Cosch]

Ja maar dat is moeilijk hoor!   
Dat kan ik me heeeeel goed voorstellen!

Ik weet wel dat het bij mijn kaya averechts werkt als ik te snel wil. Maar ja, dat is een ander geval! 

[Dianne]

Daar kun je best es gelijk in hebben. Dat hij voelt dat hij terrein verliest en dat hij op dit moment alles uit de kast haalt om weer zijn zin te krijgen. En als dat zo is, dan ben je dus al over de helft.

Ik begrijp nog steeds niet helemaal goed wat hij precies doet als hij uit de kooi is. Of wat hij juist niet doet! 
Het enige dat ik lees is dat hij afstandelijker is! Misschien heb ik iet sover het hoofd gezien hoor!

Hij deinst terug als je met je hand richting hem komt, dus koppiekrauwen laat ik dan heel zeker, want terug deinzen kan in mijn ogen ook een aanval uitlokken. Met kleine stapjes komt hij zelf wel wat over de brug toen ik bv de kooi gisteren schoon sopte kwam hij na een tijdje bovenop de kooi gezeten te hebben richting mij en ging aan het poetsdoekje proeven dat voondt ik al een super vooruitgang en gisteren pakte hij buiten de kooi voor het eerst een speeltje aan, andere keren deinsde hij terug of liep  meteen achteruit en klom weg. Daardoor heb ik het idee dat hij buiten de kooi wat angstiger is (en ik daardoor ook wel uitkijk met mijn handen). Zelfs banaan pakt hij nog niet aan buiten de kooi. Wel via de tralies en ik geef het nu ook extra met de deur open de hand in de kooi en dat begint ook aardig te lukken. Dus het gaat stapje voor stapje wel beter.

[Dianne]

Dianne, gun het tijd... je bent veel te ongeduldig!!  Sjakko was eerst ook een kooivogel en nog zit ze vaak graag in haar kooi! Maar  ze gaat ook graag mee naar buiten en stapt dan heel graag op! Maar dat moet allemaal groeien hoor. Alles is nieuw voor haar natuurlijk! En om nu na zo''n korte tijd al een moderne papegaai te willen is wel erg snel hoor.  

De eerste keer dat ik ging wandelen door het huis was voor Sjakko ook onwennig en de eerste keer naar buiten ook. Door niet te letten op dat het nog niet zo'n succes was en gewoon door te gaan met dingen laten zien en enthousiast te vertellen over alles, werd het steeds gewoner en steeds leuker! Maar ga gewoon stapje voor stapje en laat je niet uit het veld slaan door tegenslagen! Het komt vast allemaal goed!! Kom op doorzetten en stapje voor stapje!!

Dat wilde ik juist horen! Stapje voor stapje is dus goed en niet te voorzichtig en te bevestigend, ik dacht al dat ik een ei was  en Kaya meteen op het aanrecht en de tafel moest ploffen, maar dat vindt ie dus doodeng. En ik wil hem gewoon niet pushen ik ben bang dat hij dan zelfs het vertrouwen via de tralies gaat verliezen in mij.