Haar kraag heeft ze nog...
Zo'n routinehandeling was het dus in dit geval helemaal niet.
De hechtingen mochten eruit, maar ik wilde haar echt niet vasthouden.
Menno ook niet. Veel te bang haar niet te houden. Achteraf was dat een terechte angst.
Een andere arts moest haar vasthouden en ze heeft echt drama gemaakt.
Loswringen en krijsen. Krijsen, niet normaal.
Achteraf zei Bastiaansen ook dat als hij dit had geweten hij haar even een roesje had gegeven.
We zijn er ook niet bijgebleven. Ik kan daar echt niet tegen, dus ik werd helemaal draaierig en ben maar even in de wachtkamer gaan zitten.
Bastiaansen stuurde Menno achter me aan.
Het geheel duurde wel even en pas in de auto realiseerden we ons waarom Basitaansen waarschijnlijk wel blij was dat ik er niet bij wilde blijven:
We kwamen terug bij Pink en hij liet ons zien dat het nog niet helemaal dicht was.
Maar dat was het eerder wel. Dat weten we zeker.
Maar op de plek waar eerst wel nog twee bultjes zaten, zat nu een gaatje.
Pas in de auto bedachten we dat we ook een gebruikte spuit hebben gezien en een scalpelachtig ding op de behandeltafel hebben zien liggen.
Dus waarschijnlijk heeft Bastiaansen toch ook die twee bultjes weggehaald.
En ons willen ontzien en daarom maar niet gezegd dat ze dus weer een kleine ingreep heeft gehad.
Dat vragen we de volgende keer maar even.
Nu moeten we 10 dagen twee keer per dag zalf erop smeren.
Geen idee wat voor project dit weer wordt, want ik vrees dat Pinkey daarmee dus 's ochtends alle medeportiekbewoners wakker krijst.
En de kraag kon dus niet af, omdat ze anders waarschijnlijk meteen alles weer open gaat krabben. Logisch, maar wel balen. Vooral voor haar natuurlijk.
We hebben ook meteen de ontlasting van beide vogels laten checken en dat was in orde.
De wormen zijn nu dus echt verleden tijd.
En volgens Bastiaansen zat alles bij de controle inbegrepen en zat dat bij alles wat we al betaald hadden.
Dus we hoefden niet eens te betalen. Ik weet niet of dat normaal is, maar laat mij maar denken dat dat komt omdat hij Pinkey zo leuk vindt.
We hebben nog lekker even staan kletsen en alles verder wel gevraagd.
Ook over dat mank lopen van laatst, maar als dat helemaal over is, en dat is het, is dat niets ergs.
Net als mensen kunnen ze iets verstuiken.
Zeker zo'n pittig beestje als Pink.
Ze is nu wel bij alle artsen bekend en had na de behandeling van vandaag heel wat bekijks
.
Een pittige tante wordt ze genoemd. En ze geeft niet snel op.
Het schijnt normaal te zijn dat vogels even krijsen en dan toegeven.
Pink hield gewoon vol. Ze heeft 20 minuten lang gekrijst. Alsof haar leven ervanaf hing.
En zit nu dus helemaal uitgeput lekker te pitten.
