Ik denk dat we allemaal blij zijn als die kraag eindelijk weg is.
Pinkey natuurlijk het meest en waarom hoef ik niet te vertellen.
Ik vrees wel en denk ook dat dat een reele angst is, dat Pink (al dan niet per ongeluk) alle veren die nu nog ingepakt zitten eruit trekt.
Maar dat zien we wel.
Wij zijn ook dolblij als die kraag weg is.
Zowel omdat ze dan weer gezond is, als dat Pinkey gewoon weer helemaal Pinkey kan zijn.
En ook Mick zal wel even staan te kijken. Zij kent Pink alleen met kraag.
De eerste week heeft Mick denk ik niet echt op Pink gelet en toen kreeg Pink haar kraag al.
Mick kijkt nu meestal van: ik heb nooit andere vogels gezien, maar deze klopt niet.
Hoe het zit met grijsjes en rosees die kindjes willen maken weet ik eigenlijk niet.
Moeten we eens uitzoeken.
Moet ook eerlijk zeggen dat ik hoe dan ook nog steeds twijfel of ze wel samen moeten.
Ze lijken nu nog heel erg gehecht aan hun eigen ruimte.
Dus als ze samen gaan, moet dat zijn omdat ZIJ dat leuk vinden en niet omdat WIJ dat leuk vinden.
Nou, nog 1 nachtje slapen.
Ik hoop zo dat we niks over het hoofd hebben gezien.
Dat alles dus echt goed is.
Twee dagen nog voor Pink met kap.
En daarna hoop ik NOOIT meer.
Mja... ze zal echt nog wel eens op de grond donderen want het blijft een enthousiaste onoplettende kip.
Een roze bommetje... zoiets.
