Leuke vraag en leuk om de antwoorden te lezen!
Ik ben altijd gefascineerd geweest door die mooie vogels die tam kunnen worden en kunnen leren praten. En omdat ik ook een beetje bang was van papegaaien, en waarschijnlijk om nog veel meer redenen
, mocht ik geen papegaai. Ik kreeg wel van mijn ouders voor mijn 9e of 10e verjaardag 2 grasparkietjes en zo'n boekje "hoe hou ik grasparkietjes". Tweety en Tita, een hele mooie blauwe en een hele mooie groene. Ze zijn niet tam geworden helaas. (nu snap ik wel waaromÂ
) De ene ging na een paar jaar dood en de ander is weggevlogen nadat mijn broertje in de kooi was gevallen.
Daarna kreeg ik 2 albinoparkietjes, 1 met zwarte en 1 met rode oogjes, Bas en Sara. Die werden niet zo tam dat ze opstapten, maar ze aten wel uit mijn hand.
Hierna volgden nog wat grasparkietjes die afschuivertjes van anderen waren en ook niet tam werden. Samen met Har (ik was al "groot") kochten wij toen Polleke, een schetig blauw grasje die heel tam werd, maar na een half jaar besloot dat hij Har veeeel liever vond dan mij!
En toen volgde Pino, een heel mooi en lief regenbooggrasje (naar Sesamstraat, want wij hadden onderhand een kindje gekregen). Ook waren wij opvangadres voor (oude) valkjes en kanaries die niet tam werden.
Door al die kromsnavels groeide het verlangen naar een "echte papegaai" steeds meer.
En toen wilde oudste een valk, niet een valkparkiet, maar een echte valk.
Dat mocht niet. Maar als een soort van troost mocht hij wel een dwergpapegaai. (hier klinkt mij iets bekendsÂ
) Had ik toch nog een papegaaitje. Want zo'n grote wilde ik wel, maar durfde ik niet aan.  Jaah en dat dwergpapegaaitje...
Hoe leuk ik al die anderen ook had gevonden, dit agaatje was HET! Liefde op het eerste gezicht! (Dit was Joda.)
En doordat dat agaatje HET helemaal was, trok ik weer meer naar de papegaai-kant toe. En door het forum, met zijn schat aan info en ervaringen en mensen die willen helpen, heb ik het uiteindelijk aangedurfd om eindelijk, eindelijk voor een papegaai te gaan. Zo kwam Mr Darcy, een edelpapegaai, bij ons wonen en daar heb ik (nog) geen spijt van.
