Nou ik ben geweest.
In eerste instantie was de assistente niet zo blij met haar collega, omdat deze mij niet zomaar had mogen toezeggen dat ik langs mocht komen. Met vogels zijn ze heel voorzichtig, omdat ze een dip kunnen krijgen als het 'baasje' weer weg is.
Na wat gekletst te hebben met haar over Orrie (vooral over wat hij graag doet, wil en eet) mocht ik toch even naar hem toe. Met een voorzichtige benadering om te zien hoe hij zou reageren.
Hij reageerde bijna helemaal niet. Hij had niet direct door dat ik er was. Hij keek alleen de assistente aan. Toen het deurtje van de kooi openging en ik hem liet opstappen, liet hij zich direct naar voren vallen om dicht tegen me aan te liggen. Zijn kop duwde hij in mijn hals en ik moest hem zoals hij altijd wil knuffelen. Hij knorde daar ouderwets bij.
Dit was dus heel mooi.
Over zijn toestand ben ik minder tevreden. Ik ben heel verdrietig.
Hoewel hij met zijn gewicht niet verder achteruit is gegaan, zijn zijn lichaamsreserves aan het opraken. Er is niet veel meer van hem over. Door zijn dikke verenvacht lijkt het nog wat, maar daaronder is het vel over been.
Ik zie het heel somber in en probeer me voor te bereiden op het ergste.
Ik heb er hoofdpijn van. Voor mezelf had ik beter niet kunnen gaan, ik hoop echter dat mijn bezoek voor Orrie een positief iets is geweest en dat hij gaat vechten.
