Er is 1 zin in je eerste verhaal wat me nog meer bezig houd dan het probleem van de katten. Je zegt "mijn vriend wil het niet". Maar na lang zeuren begint hij toe te geven?
O.k. wij hebben ook 3 katten (en 6 schildpadden en eerst ook nog 2 cavia's), en Paul wilde graag een papegaai, ik niet. Ik was bang voor kromsnavels en had er niets mee. Maar ik zag ook wat mijn weigeren voor Paul betekende en uiteindelijk, toen ik door omstandigheden een jaar thuis was en een goede mogelijkheid tegenkwam op speurders.nl, hebben we de stap gezet en Jacco in huis genomen.
Ik was op slag verliefd en zou die vogel voor geen miljoen meer willen missen.
Maar het gaat niet altijd zo en ik wil ook realistisch zijn. Paul kan alles met die vogel, ik ook, maar ik durf niet zo goed. Jacco heeft inmiddels geleerd met dat verschil om te gaan. Ik ben er voor de kletspraatjes, het verzorgen, de spelletjes, douchen en liedjes zingen, Paul is van het knuffelen en op schoot zitten.
Paul is vaker weg dan Jacco lief is en ik kan zijn aanwezigheid niet altijd compenseren met geklets. Geef dan ook wel kusjes en zo, maar het blijft surrogaat voor Jaccobus. Maar goed, hij accepteerd het en schreeuwt maar zelden om aandacht.
Als dit niet zo gegaan was, dan hadden we nu dus een groot probleem gehad. Dat was ook de reden waarom hij bij de vorige eigenaar weg zou moeten. Hij schreeuwde om aandacht en hij zou bijten.
Gelukkig doet hij dat dus niet, maar het is wel belangrijk dat je allebei gaat voor zo'n vogel, en niet 1 een beetje. Ook niet voor een kleinere vogel. Ik denk dat Jacco is opgehouden met schreeuwen en bijten toen hij bij ons kwam, omdat hij voelt dat wij hem allemaal graag om ons heen willen hebben.
