Dagboek van Jacco Pinda deel 2

[Billybird]

Na bijna een jaar kan ik niet meer in het oude dagboek. Geeft niet beginnen we gewoon een nieuwe. Maar wat ga je schrijven als je een jaar moet bij vertellen?
De laatste was van april 2010 en sindsdien is er weer veel gebeurt natuurlijk.

In mei 2010 stegen de zwembelevenissen van onze Jacobus naar het toppunt. En ook meteen het eindpunt. Ik hing de was buiten en Cobus keutelde rond mijn voeten en scharrelde langs de rand van de vijver. Hij schrok ergens van en fladderde voor de zoveelste keer het water in. Maar dit keer ging het echt bijna mis. Normaal kwam hij met een soort vlinderslag wel weer naar de kant, maar nu wurmde hij zich weer in de pampasgras die wij hebben. Wat er verkeerd ging kon ik niet zien, maar hij zakte langzaam naar beneden en hoe meer hij wurmde, hoe dieper hij koppie onder ging.
En dus ben ik de vijver ingestapt, naar hem toe gewaad (het is daar 1,50 mtr. diep). Met een graai kon ik hem pakken tussen de sprieten van de pampasgras, die mij in ieder geval open sneed. Toen terug naar het terras, waar ik Coos kon neerzetten en mezelf weer op de kant kon hijsen. Hij zat kokhalzend op de stenen en voor mijn gevoel kwam het vijverwater uit zijn oren. Toen hij al het water uit zijn lijfje gewerkt had begon hij een beetje rond te lopen en zich uit te schudden en toen heb ik hem op zijn vrijzit gezet, lekker in het zonnetje.
Ik ben nog nooit zo bang geweest als die ochtend. Vreselijk. Zelf had ik overal schaafplekken en builen van de stenen die in de vijver liggen. Toen ik zeker wist dat het met Jacco goeds ging, heb ik mijn kleren uitgedaan, die waren natuurlijk drijfnat. Ik kon me in de tuin uitkleden, er was geen mens thuis, en mijn kleren konden meteen de machine in, die in de keuken staat.
Nadat ik was omgekleed hebben we samen de rest van de ochtend zitten bijkomen in de zon, en toen heb ik die hanging basket bedacht die Jacco nu heeft. Het mag duidelijk zijn dat hij vanaf die dag niet meer zonder toezicht in den tuin mag. Als ik er niet bijwas geweest, was hij zeker verdronken.

We zijn in 2010 veel naar de caravan geweest. Die stond in Lieren op de camping en als het even kon gingen we er een weekend heen. Tot aan de zomervakantie, toen hebben we hem eerst naar de stalling gebracht en eind juli zijn we naar Drente gegaan, naar Erm om precies te zijn.
Jacco vind kamperen helemaal geweldig. Hij houd de hele camping bezig met zijn geklets en gefluit. En en hele camping komt ook naar hem kijken.
Elke avond mag hij mee voor een wandeling over de camping, en om de 100 meter worden we dan staande gehouden door geinteresseerde mede kampeerders. Jacco vind al die aandacht geweldig.

Na de vakantie werd het druk in de weekenden. Dochterlief speelt sinds febueri 2010 topsport softbal, eerst in Maasdam, maar sinds juni 2010 bij Pirates in Amsterdam. Dat betekend 2 keer per week trainen en 2 wedstrijden in het weekend. Omdat Paul ook zo zijn activiteiten heeft in de softbalsport, heb ik een passie voor autorijden ontwikkeld. En zo waren we ieder weekend op pad.
Dat was voor Jacco wel even wennen, nu ineens ook in de weekenden veel alleen te zijn. Maar Jaccoos is makkelijk, en zolang we maar extra aandacht geven als we er wel zijn, kan hij heel goed alleen blijven.
Begin oktober moesten de dames op voor het NK, en werden derde. Een hele mooie plek.

We brachten de herfstvakantie weer in Lieren door, en de beesten natuurlijk weer mee. Jacco was blij Kees weer te kunnen "spreken", al stonden we niet meer naast hem. We hadden onze oude plek, met uitzicht over het hele veldje. En vanaf zijn tafel in de caravan kijkt Jacco over de weg naar de paardenbak en de weilanden. Hij geniet altijd van deze weken vakantie. Natuurlijk omdat hij dan ook meer verwend wordt.

Na de herfstvakantie begon de eindspurt van het jaar. Paul werd in december 50 en er moest een grootse BBQ georganiseerd worden. Gelukkig had onze BBQ na de zomervakantie de geest gegeven en moesten we een ander. Zul je altijd zien. Wehadden toen al een skottelbraai aangeschaft voor in de caravan, maar om daar nou met 30 man op te bbq en was een beetje lastig, dus wij begin december naar Vrijbuiter. De sneeuw kwam met bakken naar beneden en we werden een beetje voor gek aangekeken, maar we konden een mooie grote bbq kopen en sukkelden trots weer terug naar huis.
De avond zelf was helemaal te gek. Met 2 partytenten, 2 bbq´s, 2 tuinhaarden en een dubbele terrasverwarmer, moest het lukken. Het werd /12 die avond, en het was beregezellig buiten en binnen. En Jacco= Die zat in onze slaapkamer, in zijn vakantiekooi, met de katten, en heeft de hele avond boven de gesprekken uit zitten fluiten. Om 0.00 uur was er vuurwerk, en daar genoot hij van. Hij krijst dan harder dan de pijlen zelf, en de klap vind hij helemaal te tof.
Na de champagne ging iedereen naar huis, Jacco weer naar zijn kooi in de kamer en wij slapen. De volgende dag hebben we in een ommezien het huis om moeten toveren van verjaardag naar kerst, want we hadden nog 1 week.

Dat gedoe met die boom en zo vind Jacco altijd maar zo, zo. De boom staat voor zijn kooi en hij kan dan niet meer de hele kamer doorkijken. Uit de pakjes die eronder liggen op kerstochtend, zit ook altijd wel iets voor hem, en dat vind hij wel weer te gek. Dit keer een flos om te slopen.
En daarna is het voor onze kruitmeester snel op naar oud en nieuw. Want dan gaan we weer gillen en knallen en dat vind hij helemaal geweldig. Tegenwoordig gaat Paul ook carbit schieten in de straat, en hoewel hij dat niet kan zien, hipt Jacco dan op zijn stokken van plezier. Wham! doet de carbit. Bam! roept Jacco er meteen achteraan. Pakkem!
Ook de oliebollen zijn zijn favoriet en als het meeste vuurwerk voorbij is, kruipt hij in zijn huisje en slaapt een gat in de dag.

Hoewel hij nog goed kan zien,merken we dat zijn zicht steeds meer achteruit gaat en dat zijn staar beetje bij beetje erger wordt. Het gaat alleen veel langzamer dan verwacht, en soms verraad hij zichzelf door meteen toe te schieten als een van de katten voorbij loopt.
De laatste maanden fluit hij vaker dan dat hij praat, dat zal met de vele vogels te maken hebben die hij iedere dag `spreekt`.
En soms stort hij zich nog steeds met overgave op onze mooie houten plinten, dus die zijn niet meer zo mooi als we zouden willen.
Korto het gaat goed met ons en met onze vogel, dus op naar nieuwe belevenissen.

[Billybird]

Misschien is het eens leuk om iets van het ontstaan van onze dierenschare te vertellen. En daarmee meteen een beeld te geven van hoe wij zijn als het over huisdieren gaat.

Mijn verhaal begint in 1985, als ik een eigen flatje betrek en een katje krijg van een collega. Als hij 5 weken oud is moet ik hem ophalen, omdat het hele nest besmet lijkt te zijn met iets dodelijks, behalve hij. Hij krijgt de naam Siepie, afkorting van cyper, en dat geeft meteen zijn kleur aan. Op vrijdagavond ga ik hem halen, veel te jong nog natuurlijk, maar dood laten gaan is ook zo wat. Op maandagavond ga ik met hem naar de dierenarts en die roept vrolijk "leuke kat, maandje of 3 zeker?" en dat geeft dan meteen zijn formaat aan.
Siepie groeide op tot een kater van formaat, een leider pure sang. Als ik een dagje naar mijn ouders ging, ging hij mee. Was ik met vakantie logeerde hij daar ook.
Rond zijn eerste jaar werd hij ineens stikbenauwd (echt eng). De dierenarts stuurde bloed op naar het Anthony van Leeuwenhoek, en hij had gelukkig geen leukemie. Dus moest ik met hem naar Utrecht, waar na onderzoek bleek dat hij leed aan chronische, allergische, astmatische bronchitis. We kregen een recept mee wat speciaal bij de reguliere apotheek besteld moest worden, Siepie knapte op en had nooit meer last daarna.

IN 1988 kreeg ik een relatie met Paul, trotse eigenaar van 2 siamezen. Een poesje genaamd Bronja, en een katertje met de mooie naam Ivy, afkorting van Ivory, wat duidde op zijn kleur, Lilac Point. Bronja was een Seal Point.
Paul en ik verhuisden per week van de ene flat naar de andere. mijn flatje was te klein voor 3 katten en 2 mensen, dus als hij bij mij was, bleven de siamezen thuis. Waren we bij hem, dan ging Siepie wel mee, en hadden we de hele dag schouwspel.
Siamezen zijn namelijk klitters, treiteraars, plagers en met zijn 2 en zaten ze Siepie de hele dag op zijn vacht. Tot we er doodziek van werden.
Toen we daadwerkelijk gingen samenwonen (in Paul zijn flat, en dus in het territorium van de 2 siamezen), begon het gebakkelei pas echt. En dus heb ik ze een keer een hele dag opgesloten in een halletje van 3 bij 3, met niets anders dan een kattenbak en een bakje water. Deur op slot en wij weg. Toen we 's avonds thuis kwamen was de strijd beslist, iedereen was nog heel en de rust keerde weer.

Nadat we verhuisden naar het huis waar we nu wonen,zijn we meteen maar getrouwd (1991). Ons huwelijkscadeau waren 2 moerasschildpadden voor in onze nieuw aangelegde vijver. NOG maar zo groot als muntstukjes, konden ze daar nog helemaal niet in, pas 3 jaar later gingen ze voor het eerst naar buiten. 1 dag ging het goed en daarna heb ik 4 dagen met een stokje door de hele tuin lopen prikken, omdat ze zich hadden ingegraven, maar natuurlijk geen vlaggetje hadden ingestoken waar ze zaten. Na 4 dagen prikken dus hadden we ze gevonden, en ze meteen maar weer in hun terrarium gezet binnen. De schildpaddenopvang legde uit dat ze nog te klein waren om het buiten naar hun zin te hebben. Toen ze 5 waren ging het wel goed.

In 1993 werd Ivy ziek. Hij kreeg dezelfde benauwdheidsklachten als Siepie destijds. Maar omdat onze eigen dierenarts met vakantie was, heb ik me laten ompraten door de plaatsvervanger en hem maandenlang cortico steroiden laten geven. Tot hij uiteindelijk geen spierweefsel meer over had, en we hem wel in moesten laten slapen. Sectie wees uit dat hij leed aan een bacteriele longinfectie, die simpelweg genezen had kunnen worden met antibiotica. Hij was 5 jaar en ik kan me er nog steeds niet bij neerleggen dat ik dit heb laten gebeuren. Eind dat jaar werd onze dochter geboren.

Een jaar later werd Bronja ziek, zij bleek een hele nare tumor in haar koppie te hebben. In september moesten we ook haar in laten slapen, ze was 12 jaar. En Siepie bleef alleen achter, met 2 schildpadden. Wat we niet bedacht hadden, gebeurde toch. Siepie was eenzaam. Hij was gewend geraakt aan die 2 rare siamezen om hem heen en hij miste ze. En dus gingen we op zoek naar een vriendje. In mei 1995 kochten we Buddy, een siamees, blue point. En hij en Siepie sloten vriendschap.

Daarna was het een aantal jaren betrekkelijk rustig, met 2 katten en 2 schildpadden. Totdat in 1997 mijn zwager voor de deur stond met een cavia. Zijn zoon had hem gekregen, maar keek er niet naar om, en hij wist zeker dat het beestje bij ons een goed plekje zou krijgen. Mijn dochter helemaal blij, die zeurde al een paar jaar om een cavia, en nu had ze er een. En waar 1 is kunnen ook 2, cavia's zijn groepsdiertjes, dus kwam er 1 bij. Frutsel en Ukkie.

IN 1999 werd Siepie snel slechter. Hij kreeg het weer benauwd, dit keer leek het een tumor te zijn. De dierenarts wilde foto's maken en tijdens de narcose moesten we besluiten hem in te laten slapen, er stond zoveel vocht in zijn borstholte dat hij dreigde te stikken. Meagan in alle staten, ze was 4 en hij zou toch beter gemaakt worden?? Ze had meteen geen vertrouwen meer in de dierenarts en was heel boos op de hele wereld dat haar Siepie was doodgegaan.
Als een speer moesten we op zoek naar een maatje voor buddy, hij kwijnde weg, wilde niet meer eten, en zat alleen maar triest voor het raam. Een maand later kregen we Sjonnie, Blue Tabby point siamees.
Het klikte meteen en die twee waren een genot om te zien. Samen spelen, samen delen was hun op het lijf geschreven.

Plotseling overleed frutsel, op de stoep bij de dierenarts. Hij had haar een spuitje gegeven tegen een longinfectie en beloofd dat ze beter zou worden. In de auto nog voor de voordeur ging het mis, en Meagan was woest op hem. Ze rende terug de praktijk in, gooide het dode diertje op de tafel voor zijn neus en schreeuwde tegen hem dat hij beloofd had dat hij haar beter zou maken. HIj was er helemaal ontdaan van.
Frutsel kreeg een mooi graf in de achtertuin en voor Ukkie kochten we een vriendinnetje, Tukkie.

Daarna waren er weer een paar rustigere jaren. Totdat Paul besloot dat 2 schildpadden wel wat weinig was. Hij kocht er nog 2, die ook weer de eerste jaren binnen moesten blijven. We hadden de vijver flink vergroot, en meteen maar de hele tuin verbouwd, dus ruimte genoeg voor 4 moerassen. En hij wilde een papegaai en ook nog landschildpadden. Dan waren zijn wensen meteen maar duidelijk.

De perioden tussen augustus 2005 en mei 2006 willen we eigenlijk liever vergeten. Helaas blijven die herinneringen ook en er zal wel een tijd komen dat we er met een glimlach op terug kijken.
Mijn vader kreeg een beroerte en werd nog hulpbehoevender dan hij al was (10 jaar Parkinson doet veel met je lichaam).
Ik kwam ziek thuis met een stevige burn out en we dreigden allebei onze banen te verliezen, om uiteenlopende redenen. En tot overmaat van ramp bleek Buddy darmvlieskanker te hebben. Deze vorm van kanker wordt veroorzaakt door asbest, en die asbest besmetting had hij opgelopen in het pension waar ze in de zomervakanties naar toe gingen. We moesten we hem in laten slapen, om te voorkomen dat hij ondraaglijk zou lijden. Op 21 december gebeurde dit, 2 dagen na Paul zijn verjaardag, en op Meagan's verjaardag (24 december) rolde het kaartje in de bus dat hij gecremeerd was en "op weg naar licht en liefde". Ik zal niet uitwijden over onze kerst van dat jaar, ik heb er ook weinig herinnering van. Maar de dag na kerst zijn we op bezoek gegaan bij een cattery in de buurt, en hebben we Twice uitgezocht. Sjonnie huilde dagenlang (echt het gejank van een siamees) en kreeg zelfs last van toevallen, omdat hij niet kon verklaren waar zijn maatje was. Twice mochten we in januari pas ophalen, de dagen tot die tijd waren een verschrikking.

We vierden oud en nieuw en hoopten dat 2006 betere tijden zou brengen. Maar kort daarop kreeg mijn vader een fatale hersenbloeding, waaraan hij 6 weken later overleed. Ik bleek mijn baan daadwerkelijk te gaan verliezen en Paul ook, alleen had hij 4 jaar de tijd om iets anders te gaan zoeken. Ik kreeg per 1 maart ontslag.
En in de hectiek van ziekenhuisbezoek, telefoontjes met de advocaat en sollicitatiegesprekken, haalden we Twice op. Officieel heet hij Koosje van Tutte's Twice as Nice, wij noemden hem mister T. En Sjonnie heeft maar 1 keer tegen hem geblazen voordat hij besloot dat hij die kleine wel leuk vond en rolde zich om hem heen op, poetste zijn kop en zijn hele lijfje. Janken deed hij niet meer en na nog 1 toeval bleven ook die verder uit.

Pa overleed en Paul vond de week er na een nieuwe (betere) baan. T groeide op tot een rustige, vrolijke en sterke kat. Ik herstelde langzaam maar gestaag van mijn burn out. Omdat ik niet veel om handen mocht hebben, klungelde ik veel op Marktplaats, en kwam daar een advertentie tegen van mensen die een goed huis zochten voor een Timneh. Het verhaal van de aanschaf van jacco staat al in het eerste dagboek, dus zal ik niet opnieuw vertellen. We gingen op vakantie naar Enschede en daar ontmoeten we een stel met jonge grijsjes. Het was dus mogelijk om je papegaai mee te nemen in de caravan, en dat stelde ons gerust. Tenslotte zouden wij er na de vakantie ook eentje krijgen en dan kon het maar beter duidelijk zijn. Sjonnie en T waren mee op vakantie, na de ervaring met Buddy wilden we nooit meer een pension.

Jacco kwam in augustus en omdat ik thuis was, had ik de hele dag wat te kwebbelen. Sjonnie en T vonden hem geweldig en hij was weer helemaal gek van de dames knabbel. Jacco Pinda werd een veel geroepen uitdrukking in ons huis.
In maart 2007 mocht ik weer aan het werk, en vond een leuke baan in Leiden. In november van dat jaar breidden we onze dierenschare uit met 2 griekse landschildpadden, Sherman en Patton. Nooit geweten dat schildpadden zo leuk kunnen zijn.
Na 8 jaar met ons gedeeld te hebben, hielden de dames knabbel het voor gezien. Ze overleden kort na elkaar, in het voorjaar van 2008.

Dat in juni 2009 ons cluppie werd uitgebreid met koosje van tutte's Take This, ook dat verhaal is bekend. En zo is het nu nog. Sjonnie kan rustig van zijn oude dag genieten, de twee van Tutte's jagen achter elkaar aan. Sherman en Patton groeien langzaam maar gestaag en graven hun hele bak ondersteboven. En de moerassen Jip, Janneke, Chuck en Elvis zwemmen nu boven in hun terrarium, wachtend op de zomermaanden waarin ze weer lekker naar buiten kunnen.
En Jacco, die voert de hele boel aan, controleert regelmatig zijn manschappen op luiheid. Stapt zo af en toe eens op een levende steen en plaagt de katten door ze te roepen met een van onze stemmen, zodat ze voor nop aan komen rennen.

[Billybird]

Tijd voor een nieuw stukje misschien? Altijd 
Hoewel het rustig is in het leventje van onze vogel. Geen vijver perikelen meer of andere domme acties, maar over een vogel kun jou nou eenmaal blijven vertellen en ook de huis tuin en keuken dingen zijn leuk.

De winter lijkt definitief voorbij en Jacco zit weer vaker buiten. Meestal gaat hij 's winters ook regelmatig naar buiten, maar vanwege de vele sneeuw was dat dit jaar wat lastiger. Ik had zijn hanging basket weg gehaald vanwege de partytent die er moest staan, even achter in de tuin in een hoek op de grond gelegd, en dezelfde avond viel er een halve meter sneeuw oveheen en zat het ding meteen vastgevroren. Een omdat die eigenwijze vogel van ons steeds van zijn standaard buiten af klimt en dan in die halve meter sneeuw niet meer terug te vinden is, kon hij dus een paar weken (maanden) niet naar buiten. Nu dus weer wel, en buiten vind hij het toch altijd het leukste.

Ik ben gek op allerlei kleine wilde vogels en probeer ze ook in grote getalen de tuin in de lokken met voer en huisjes voor ieder soort. Zo hebben we ieder jaar allerlei soorten meesjes, vinkjes, mussen en zelf roodborstjes in de tuin en verder aardig wat merels en spreeuwen. En dan zijn er ook altijd weer George en Mildred, de duiven.
Ik heb een houder gemaakt voor een pindakaas pot, en verspreid door de tuin zijn plekken om vogelvoer te deponeren, voor ieder wat wils, ik ben zelf zo gek dat ik voor de merels larven haal. Minder vind ik de kouwen die hier in hele zwermen in de wijk aanwezig zijn. Tuurlijk moeten zij ook eten, maar ze maken altijd stennis en jagen alle andere vogels steeds weg. Dus als ik die kraaien weer op mijn voederplank zie, ren ik naar buiten en roep heel hard KKKSSSSJJJJTTT.
Als Jacco dan op zijn hanging basket zit, rustig zijn pluis zit te slopen, schrikt hij zich natuurlijk het apezuur als ik zo ineens naar buiten kom rennen, en kijkt dan meteen zo van "wat, wie, waar".
Misschien moet ik hem leren kkkssssjjjjttt te doen als er een kraai is, dan hoef ik niet steeds te rennen??

Vorige week was Paul een weekend weg voor zijn sport. Iedere avond mag Jacco op dezelfde tijd bij hem op schoot, even knuffelen voor het slapen gaan. Nu moest Jacco het met mij doen, en dat vond hij toch maar niks. Hij vind mij lief hoor, dat zeker. Maar ik ben voor de standaards en hanging baskets, eten maken, kooien schoonmaken en de meer verzorgende taken. Paul is voor het knuffelen en er knuffelt niemand zo fijn als hij. Maar goed, om mij te plezieren wilde hij dan ook wel even bij mij zitten, en ging daarna mokkend zijn slaaphokje in. Toen Paul er de volgende avond weer was, ging hij helemaal uit zijn plaatje, klom zelfs op zijn hoofd, en als het had gekund, was hij in hem geklommen.

Vorige week kwam er een leuk mailtje. Van de eigenaren van Indy, of hij weer in de vakantie mocht komen logeren. Vorig jaar was hij er niet, en dat was best saai. Je went toch aan zo' n vakantievriendje. Maar dit jaar zal hij er wel weer zijn, we kijken er nu al naar uit.
De operatie van Jacco, om zijn staar te verhelpen, moet nog even wachten tot het eind van dit jaar, maar we zijn al wel heel blij dat er iets aan gedaan kan worden. Nu maar snel sparen, dan kan onze makker alles weer beter zien. 

[Billybird]

In mijn enthousiasme om jullie zoveel mogelijk te vertellen over het wel en wee van Jacco (tenslotte is het zijn dagboek), ben ik helemaal vergeten dat wij een "nieuwe" huisgenoot hebben. Hij heet Woutertje Kaboutertje, roepnaam Pim. 

Zoals jullie weten hebben wij 2 Griekse Landschildpadden, en die wonen in een tot plantenbak omgebouwde konijnenkooi, die op een tafel in de hoek van de kamer staat. Met een warmtelamp erboven is dat een heus schildpaddenparadijs. Ineens sinds het najaar van 2010, kwamen er enorme gaten in de aarde waarmee de bak gevuld is. Wij gaven daar natuurlijk Sherman en Patton de schuld van, het zijn namelijk enorme bunkerbouwers en daarvoor moet je graven! 

Op een dag in oktober trok Paul een bank van de kant om te stofzuigen en ontdekte toen allemaal muizekeuteltjes. We hadden dus een muis in huis, en dat verklaarde ook meteen de gaten in de aarde bij de schildpadden.
We waren stomverbaasd, tenslotte hebben we 3 katten, en dan een muis  Dat was wel heel raar.
Nu ben ik een enorme dierenliefhebber, en alles wat niet meer dan 4 pootjes heeft, hoort bij mijn favoriete schepsels. Dus besloten we al snel dat onze "huismuis" mocht blijven leven. Maar liever zagen we hem toch buiten, dus moeten we een eerlijk vangplan opstellen, waarbij hij de meeste overlevingskansen heeft.

We besloten hem maar even te laten, omdat een muis levend vangen, in een huis met allemaal meubilair waar hij onder kan, nog niet zo eenvoudig is.
Met zekere regelmaat zagen we tijdens het ontbijt een donkere schicht over de vloer van de kast naar de bank schieten, en toen mijn dochter een keer een feestje had gehad en er wat M&M's op de vloer terecht waren gekomen, hoorde we hem om 06.30 rollen met zijn gevonden snoepgoed. Rrrrrrrttttt, tik, rrrrrrrtttt tik!

Nu lijkt het er op dat het verschrikkelijke Pimmetje aan ons gewend begint te raken. Laatst aan het ontbijt kwam hij ineens onder de kast vandaan en keek ons aan met een koppie van "gezellig he?". En wandelde toen rustig onder een andere kast. Dat gaf ons de gelegenheid hem eens goed te bekijken. Hij is ongeveer 6 cm. lang (staartje niet meegerekend), en kastanjebruin van kleur, met een paar hele brutale kraaloogjes. Kortom een hoge aaibaarheidsfactor, als hij een keer lang genoeg stil zou blijven zitten.

Maar o.k. muizen zijn ook vies, dus hij moet wel een keer naar buiten. Misschien gaat hij vanzelf, nu de temperatuur beter wordt en de buitendeur weer regelmatig open staat? Ik zal hem missen.

Oh ja, en dat Woutertje Kaboutertje komt van een liedje:

"Ik heb hem al jaren en nooit geeft hij last,
hij woont in een holletje onder de kast,
's morgens onm zeven uur hoor je geluid,
dan roept hij om eten dan wil hij er uit."

[Billybird]

Het is zaterdag 9 april en wij wonen in Alphen aan den Rijn. Ik moet boodschappen doen (even naar de bakker) en naar het tuincentrum. Paul is boven aan het klussen, Meagan is aan het werk aan de andere kant van Alphen. Het is mooi weer dus ik zet Jacco op zijn hanging basket buiten, dan kan hem niks gebeuren zoals in de vijver vallen. Hij heeft geen water en geen voer, want ik ben zo weer thuis. Ik roep naar Paul dat ik weg ben, en dat Jacco buiten zit. Het is 10 over 12. Ik rij even naar de Ridderhof, dat is lekker dichtbij, 2 minuten maar.

Ik rijd de wijk uit en vergeet de weg naar de Ridderhof in te slaan, automatisch neem ik de route naar het centrum. Bij de stoplichten (waar ik me nog kan bedenken) merk ik mijn fout en besluit toch naar het centrum te rijden. Daarna door naar het tuincentrum en weer naar huis. Op de autoradio hoor ik een extra nieuwsbericht, er is geschoten in de Ridderhof, om 12.15 is dat gebeurt, er zijn doden en gewonden. Op dat moment moet ik er langs, maar alles is afgezet, overal politie. ik rijd om en de schrik slaat me om het hart, mijn moeder doet daar om die tijd haar boodschappen.

Eenmaal weer in onze straat staat iedereen buiten, er vliegen helicopters over onze wijk, overal sirenes. Mijn moeder komt aanlopen, gelukkig! Buurvrouw is ten einde raad, haar zoon van 10 is naar de dierenwinkel, andere buurvrouw is helemaal de kluts kwijt, haar man van in de 80 is bij de AH. Radeloosheid, paniek. We horen dat we binnen moeten blijven er kan een tweede schutter zijn. Ik loop ons huis in, en hoor vrijwel meteen dat er keihard op de ramen geramd wordt. Mijn dochter, helemaal in paniek staat ze voor de deur. Zij had gebeld en geen gehoor gekregen (nee, wij stonden buiten). Zij wist dat ik eigenlijk naar de Ridderhof wilde.

We gaan naar binnen en zetten de tv aan, de berichten zijn verschikkelijk. En de heli's blijven maar cirkelen en de sirenes maar gaan. Er wordt constant ge sms'd. Veel vrienden van Meagan en kinderen van onze vrienden hebben hun weekendbaantje daar. Zijn ze o.k.? Om 15.00 lijkt het wat rustiger te worden. Maar dan om 16.30 weer heli's en sirenes, de andere winkelcentra worden omtruimd, er kunnen explosieven zijn.

Ik ga de tuin in om de was op te halen die nu wel droog zal zijn, en als ik langs de hanging basket loop hoor ik heel liefjes "Jacco lief he?"
Ach gossie ons vogeltje, we zijn hem totaal vergeten. En hij is vast heel bang geweest voor die heli's. Ik haal hem gauw naar binnen en hij duikt meteen zijn waterbak in.

Rest ons 1 grote vraag, hoe kan het zijn dat iemand met zulke psychiatrische problemen wapens mag bezitten??

[Billybird]

Afgelopen dinsdag zijn we later thuis dan normaal. Bij dochterlief op school is een tentoonstelling van de kunstwerken die de eindexamen leerlingen hebben gemaakt in het kader van Beeldende Vorming, en dan hoor je als ouder de werkstukken van je kind te bewonderen. Daarna eten we even gauw iets bij de snackbar in de buurt, want Paul moet om 19.30 weer training geven in Amsterdam.

Als we thuis komen loopt Paul als eerste naar binnen, het valt hem op dat overal veren liggen, en in de keuken ligt een flinke veeg bloed op de grond. Hij loopt terug en onder bij de t.v. ligt een kraai op zijn rug, springlevend dat wel. Hij pakt het beestje op en precies op het moment dat hij met die kraai in zijn handen staat kom ik de kamer in.

Ik schrik me rot, zie een grijsachtige vogel in Paul zijn handen en denk dat het onze vogel is (Jacco is een Timneh, en dus donkerder dan andere grijsjes). Meteen zie ik overal ook veren liggen en trek de verkeerde conclusie. Ik schrik me echt een ongeluk, en staar ondertussen naar de vogel in Paul zijn hand, en dan dringt het tot me door dat het een kraai is en niet Jacco.

Paul meldt dat het beestje nog leeft en zet hem buiten op het garagedak, weer buiteld hij op zijn rug. Meteen vliegen er tientallen kraaien op en scheren over het garagedak. Het lijkt wel of ze hem aanvallen en dat vind ik dan weer zielig. Dus kraai weer van het dak gehaald, in een plastic box gedaan en de dierenambulance gebeld. Die komen hem even later halen. Ze kijken hem na, maar kunnen niets vinden. Alleen.....waar komt dan dat bloed vandaan in de keuken? Van de kat die hem gevangen heeft misschien?

We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Het is overduidelijk dat Jacco wel heeft gezien wat zich in onze huiskamer heeft afgespeelt, hij zal het ook wel gehoord hebben. Hij is behoorlijk gespannen als ik hem uit zijn kooi haal. Maar of hij het ook kan vertellen?

[Billybird]

Wij zijn toch zo trots op onze vogel he, dat is bijna met geen pen te beschrijven.

Woensdagmorgen om 08.00 uur vertrokken wij richting Utrecht, bij ons vandaan zo'n 45 min. rijden. Jacco moest nog een beetje wakker worden, maar vind autorijden leuk, dus ving al bij het uitrijden van de straat aan te fluiten.
Eenmaal bij de receeptie van de kliniek voor gezelschapsdieren, afdeling exotische dieren, hield hij zich wat stiller om goed te luisteren naar wat de receptioniste allemaal vroeg.
We moesten maar heel even in de wachtkamer zitten, en ook daar floot hij er vrolijk op los.

Eenmaal in de behandelkamer, waren er 2 co assistenten. Zij hadden een hele vragenliijst af te werken en Jacco mocht ondertussen uit zijn reiskooi op de tafel zitten. Bij elke vraag over eten en drinken riep hij, lekker he, jammie jammie. En als er dan gelachen werd, lachte hij dapper mee.
Toen kwam er een vogelspecialist in opleiding, ook met een co assistente. Ze had Jacco al horen fluiten en gaf hem een compliment dat hij zo lief was. Jacco floot zijn bouwvakkersfluitje en de dokter in spe kleurde.

We moesten even wachten op een verzorger, en toen die binnenkkwam, nam hij een verzorger in opleiding mee, toen waren er dus 8 mensen. Jacco liet een schaterlach horen, en iedereen lachte mee. En de verzorger zei, 'wat ben jij een lieve vogel', en kroelde hem over zijn rug. Toen pakte hij hem voorzichtig met zijn middelvinger en duim net achter zijn oren, zijn wijsvinger ging bovenop zijn koppie. Jacco zei piep en liet het allemaal welwillend toe.
De dokter in opleiding (Griekse) nam slijmvlies af van zijn ogen, snavel en vulva, en gaf hem complimentjes. Jacco leek het allemaal best te vinden.

Toen vloog de deur open en verscheen er een krullenbol  die vrolijk Bonjorno riep, is hier een vogel die mee gaat naar
Italie? Dat was de vogelspecialist, met ook weer een assistente. En ook hij gaf Jacco complimenten om zijn vrolijkheid en zijn bereidheid om zich door alles en iedereen te laten bekijken.
Bloed afnemen ging zonder slag of stoot, en hoewel Jacco dat toch wel een beetje minder vond, liet hij het allemaal toe. Toen dat klaar was, liet de verzorger hem los, en mocht hij weer op de tafel zitten. Meteen begon hij zijn veren te poetsen en floot weer vrolijk verder.

Tussen de behandelingen door heb ik even met de specialist gesproken, het is waarschijnlijk zo dat Jacco ouder is dan 17. Behoudens wat overgewicht (303 gram) is hij verder op het oog super gezond en vooral vrolijk en makkelijk. Dat heeft hij wel weer bewezen.
Terug in de auto was hij net zo gezellig als op de heen weg en eenmaal weer thuis, stapte hij meteen de tuin rond of er niets was gebeurt. Pas 'smiddags liet hij zien wat moe te zijn en deed hij een langer tukje dan normaal.

Eind van deze week komen de uitslagen binnen, we zijn heel benieuwd, vooral naar of hij een hij of een zij is. Maar trots dat we zijn op onze superlieve, en oergezellige vogel.....

En oh ja, of ik Van Doormalen de groeten wil doen van Robert (met die krullenbol).

[Billybird]

En afgelopen vrijdag waren dan de uitslagen binnen. Jacco is supergezond en ................... het is een echte vent!

Nu hoeven we niet meer zijn naam te veranderen 

[Billybird]

Sinds vorige week vrijdag is Indy er weer. 's Middags werd hij gebracht, zijn kooi ondersteboven op een steekwagentje en hij er in. Het is maar een paar straten, en hij vind het prima. 
Toen ik na mijn werk thuis kwam zaten de 3 mannen (Jacco, Indy en Paul) al lekker in de tuin, Indy nog even in zijn kooi, want hij moet wel weer even wennen na 2 jaar. De kooi van Indy staat dan ongeveer 50 cm. van de hanging basket van Jacco, en ze fluiten wel naar elkaar, maar verder.......
De eigenaar van Indy is half indisch, en dat accent hoor je terug in het stemgeluid van Indy. Grappig, dat wel. Hij heeft een hele andere woordenschat dan Jacco, en er zijn maar een paar woorden die ze allebei kennen. Lekker, kusje en koffie. Fluiten gaat beter.
Indy is opgegroeid met kinderen, Jacco duidelijk niet. (Meagan was 12 toen wij Jacco kregen en in zijn vorige huis was er een kindje van 2 die alleen maar naar hem gilde en tegen zijn kooi sloeg). Jacco heeft eigenlijk gewoon een hekel aan kleine kinderen. Indy niet, die is er aan gewend.
Dus toen de mannen gisteren lekker buiten zaten en de buurkleinkinderen in de tuin gingen spelen, reageerde Jacco met  terwijl Indy meer iets had van  .
Je kunt wel merken dat het bij ons een stuk rustiger is als bij Indy thuis en soms maakt hij daar gebruik van door lekker op zijn kooi te gaan zitten dutten. Paul heeft hem een paar weken geleden gekortwiekt, dus hij kan uit zijn kooi, alleen wandelen door de kamer of de tuin vinden we nog een beetje eng vanwege de katten.

Als ze te dicht bij elkaar in de buurt komen, dan is het grommen, maar op een afstandje kletsen ze ardig wat af met elkaar. Vooral als er niemand in de huiskamer is.
Ik vind het altijd weer leuk om te zien hoe verschillend 2 vogels van elkaar kunnen zijn. Jacco die altijd in het middelpunt staat en kletst en fluit en Indy rustig op de achtergrond en zelfs een beetje angstig als hij aandacht krijgt.
Ondanks het feit dat Jacco een man is, is die meer op Paul gericht, terwijl Indy meer van Meagan en mij schijnt te accepteren. Van ons pakt hij snacks aan met zijn snavel en eet ze meestal dan ook op, terwijl als Paul hem iets geeft, pakt hij het in zijn poot en gooit het meteen naar beneden. 

Het is wel jammer dat wij Indy niet zo goed kunnen immiteren. Hij maakt zoveel ploemp en plop geluidjes, dat kunnen volgens mij alleen vissen nadoen. 

[Billybird]

We zijn alweer een week terug van vakantie dus tijd om te vertellen hoe het ging. Met Jacco natuurlijk.

Twee jaar geleden kochten we een nieuwe caravan. Speciaal van dat type en die inrichting, zodat we de drie katten en Jacco ook mee konden nemen naar het buitenland. Eerst natuurlijk een paar keer geprobeerd in Nederland, vooral om te ontdekken hoe het reed met deze caravan. En dan dit jaar de stap gewaagd. Op naar camping La Quercia in Lazise aan het Italiaanse Gardameer. Het was 2 dagen rijden en de beesten moesten het goed hebben.
Voor de katten stond er een grote bench achterin de auto, met daarin een bak voor de behoefte, een mandje om lekker te liggen en ook eten en drinken genoeg voor onderweg. Jacco had een minibench, ook met eten en drinken en wat te spelen.


Nadat de navigatie ons bij de Duits Zwitserse grens verkeerd stuurde, moesten we nog 40 km. door de bergen om bij de overnachtingscamping te komen, ik heb doodsangsten uit gestaan, maar Jacco genoot, zoals van iedere autorit.
We overnachtten in Aarburg (Wiggerspitz) en de katten vonden het fijn de nacht los door de caravan te mogen lopen. Jacco sliep lekker in zijn camping kooi.


De volgende dag door naar het Gardameer, waar we een hele mooie plek hadden. Het was er tussen de 30 en 35 graden iedere dag, en Jacco genoot. Hij vond het goed om in de caravan te zijn (aircootje aan), maar ook buiten in de warmte vond hij het prima.
Binnen 1 dag wond hij de hele camping om zijn pootje, en iedereen kwam kijken wat dat toch voor een bijzondere vogel was. Als ze dan ook de katten zagen, werd men helemaal lyrisch.

Wij hebben 2 weken lang genoten, van zon, water, lekker eten, en doen waar we zin in hadden. En Jacco, die genoot van alle aandacht en vooral die van ons.

[Billybird]

Het is vrijdagavond, 20.00 uur en al donker. Maar nog steeds 20 graden. Jacco zit op zijn hanging basket te tukken, en ik zit in de tuin te schrijven met de i pad van mijn dochter. Het is zo lekker stil!
Voor het eten hebben we een kersenboom opgehaald bij kennissen die er vanaf wilden. Voor Jacco. Hopelijk hebben we nu volgend jaar eindelijk eens kersen voor hem, hij is er zo gek op. Als mijn plannetje lukt, dan kan hij ze zelf uit de boom halen.

Zo hebben we ook een walnoot voor hem, dit jaar gaf hij 6 walnoten. Ach, het is nog een jonge boom, dus het mag nog. Bij mijn dochter in het team speelt een meisje die thuis wel 4 walnoten bomen heeft, zij gaf ons wel 2 kilo. Na een uurtje drogen in een hete lucht oven van 60 graden, eet Jacco zijn pootjes er bij op.

Over pootje gesproken, zijn pootje au is helemaal beter. Een lichte streep waar eens een wond was, herinnert er nog aan, dat is alles. En natuurlijk zijn kooi op een andere plek. Als je zegt, "pootje was au hè?"  Dan trekt hij (meestal de verkeerde) poot op met een koppie van "ja, nu je het zegt, ik had wat". Om dan meteen te roepen "lekker hè".

Hoezo verwend?  

[Billybird]

Ik zie nu pas dat het grote verhaal van Pootje au niet eens in zijn dagboek staat, dat kan natuurlijk niet.

Het is dinsdag 19 juli (een makkelijk te onthouden datum), het is zomervakantie en dochterlief is thuis, samen met Jacco en Indy. Om 13.00 stuurt ze me een sms bericht, want ik ben wel aan het werk. "Kun je me bellen, want het gaat niet zo goed met de vogels", luidt het bericht, en ik pak meteen de telefoon.

Jacco hing aan de voorkant van zijn kooi, net boven de deur, tenen om de tralies gevouwen. Ze wilde hem iets lekkers geven en zei hem "op stok" te gaan, wat hij natuurlijk niet deed. Toen heeft ze de deur van zijn kooi open gedaan, om hem het lekkers te geven. (Jacco zijn kooi heeft een lange hoge deur, die rechts om een soort as draait). Toen de deur helemaal open was begon Jacco hevig te fladderen en in zijn poot te bijten en ineens schoot hij ergens los van en hij viel met een klap op de bodem van zijn kooi. Vrijwel meteen zag ze dat hij hevig bloedde, en hij bleef zichzelf bijten. Toen heeft ze hem mee naar de badkamer genomen, hem op zijn douche standaard gezet, en zijn poot met lauw water gespoeld, ongeveer 10 minuten lang. Het bloeden was gestopt en ze heeft hem weer terug gezet in zijn kooi. Op het moment dat ik belde floot hij alweer als vanouds en had hij gewoon zijn stukje krentenbol (dat was het lekkers) opgegeten. Indy was wat onrustig van de schrik, maar verder geen bijzonderheden.
Het leek dus allemaal mee te vallen en ik heb haar een compliment gegeven voor haar kordate optreden.

Toen ik die avond thuis kwam, schrok ik toch wel even van die poot. Zijn teen was wel 5 keer zo dik als de anderen, zag er donkergrijs verkleurd uit en er leek een enorme winkelhaak in de huid te zitten. Nou heb ik in de loop van de jaren al veel heftige verwoningen gezien (in de kinderopvang zie je veel), dus ik ben niet zo gauw van slag gelukkig. Maar het was wel heftig en even twijfelde ik of we niet beter even naar Utrecht konden gaan de volgende dag. Ook Paul schrok bij thuiskomst, die wist nog helemaal van niks. Maar we besloten het toch even aan te kijken alvorens in de auto te springen, want Jacco gaf nou niet de indruk heel veel pijn te hebben. Een kneuzing kan er heel heftig uit zien, een enorme zwellingen opleveren.
De volgende dag was ik de hele dag thuis en kon hem goed in de gaten houden. Hij gebruikte zijn poot alleen bij het hoognodige, beet er regelmatig in en liep behoorlijk mank. Maar verder was hij vrolijk aan het fluiten en kletsen.

Wat hebben we hem verwend, die malle vogel van ons. Allerlei lekkere dingetjes om hem het voorval te laten vergeten, of hem af te leiden van de irritatie. Omdat hij zo slecht liep, droegen we hem vaker van de ene plek naar de andere, en de hele dag was er wel iemand om tegen hem te kletsen. Met een "ach heb jij zo pootje au, zal ik je even tillen?" stak hij zijn zere pootje overtuigend in de locht, om vervolgens voorzichtig met de andere op te stappen, vijf minuten op de gewenste plek te blijven zitten, om dan weer heel hard te roepen "Lekker he, Jacco Pinda", wat bij Jacco ook kan betekenen ën nou wil ik daarheen", waarbij daarheen dan meestal aan de andere kant van de tuin of woonkamer was.  En zo liep er de hele dag wel iemand met hen in de rondte, geweldig toch. 

Na een week was er duidelijk verbetering te zien, hoewel de teen nog flink dik was. Onze eigen d.a. geraadpleegd, zonder foto kon er van alles aan de hand zijn, maar ook hij ging uit van een flinke kneuzing.
Helaas liet Jacco in zijn kooi veel spanningsgedrag zien en we wisten niet hoe hier nu het beste mee om te gaan. Negeren is vaak de beste remedie, maar dat moet je kunnen, en wij kunnen dat dus niet. Zeker niet als je huis en tuin helemaal gericht zijn op het samenleven met een Jacco en  er meer dan genoeg plekken zijn waar hij ook kan zitten zonder spanning. We zuden met vakantie gaan, en daarna zagen we wel weer.

De week daarna gingen we met vakantie en het pootje knapte steeds meer op. Maar ook na 3 weken Italie, was de teen nog steeds dikker en de wond nog niet genezen. En dus zijn we na de vakantie toch maar naar Utrecht gegaan.
Gelukkig bleek daar niets aan de hand te zijn, we kregen pijnstillers en ontstekingsremmers mee. En dezelfde middag hebben we zijn kooi een andere plek gegeven, want ook het spanningsgedrag was niet weg.
Na een week was de poot weer als nieuw.

En zo hadden we na 8 weken onze oude vogel weer terug, met net nog wat meer ondeugendheid dan voor het pootje au.
Het komt bijvoorbeeld wel eens voor dat hij iets doet wat niet mag, laten we zeggen dat hij imn de tuinhaard klimt en van de restanten brandhout gaat knabbelen, dan roepen we "Jacco neehee", en dan trekt hij zijn pootje op net als toen, trekt een zielig gezicht, laat zich dan een beetje klungelig uit de haard vallen en hinkepinkt over het terras naar een andere plek waar hij wel mag slopen.

[Billybird]

We zijn net terug van een weekje herfstvakantie in de caravan op de camping in Lieren (tussen Beekbergen en Eerbeek), op de Veluwe dus. Natuurlijk waren Jacco en de siamezen ook weer mee. Dochterlief bleef dit keer thuis en zorgde voor de schildpadden.
Op zaterdag kwamen we aan rond een uur of 2, op onze favoriete plek. De campinghouder is inmiddels een goede vriend van ons, we komen er al sinds 2002 zo'n 2 of 3 keer per jaar. We waren de enige gasten die week vertelde hij. Op het toerveld was alles leeg en ook op het sta-veld waren de chalets leeg.

Uiteraard vonden wij dat helemaal niet erg, tenslotte kunnen wij ook heel erg genieten van de rust, en vermaken doen we ons toch wel. Dus gingen we na deze mededelingen snel aan de slag met het bouwen van de voortent (wintertent dit keer). Jacco zit dan in de buurt en verteld alvast alle vogels dat hij er weer is. Vanaf dag 1 kwebbelt hij met alle meesjes, roodborstjes, merels, boomklevertjes, vinkjes etc. Alleen voor de buizerds, valken en sperwers is hij en beetje bang.

We hadden de caravan zo neer gezet dat we een soort achtertuintje hadden, zo hadden we voor lekker veel zon en konden we in de luwte van de caravan buiten zitten. We wisten toen nog niet dat we de hele week schitterend weer zouden krijgen en waanzinnig hoge temperaturen.
Jacco is altijd meteen gewend aan zijn campingkooi, en genoot van het mooie weer, de vogeltjes en onze aandacht natuurlijk.
Ook de katten vinden kamperen geweldig, zij kruipen zoveel mogelijk bij ons op schoot, en ' s nachts vooral in onze slaapzakken en liggen overdag voor de kachel in hun mandje.


Zondag bij het ontbijt, was Jacco extra vrolijk, hij floot en riep, terwijl ik ontbijt maakte en Paul in het toiletgebouw was. Toen ik naar buiten keek om te zien wat Jacco zag, bleken er twee eekhoorns in onze achtertuin te zitten, ze waren aan het snoepen van de eikeltjes die er volop lagen.
De dagen erna hebben we steeds een zakje hazelnootjes voor ze meegenomen, zodat we iedere ochtend van hun schouwspel konden genieten.


Weten jullie trouwens hoe luxe dat is, alleen op een camping? Een heel toiletgebouw voor jezelf, wel 6 toiletten, 4 douches, 2 wascabines voor alleen ons 2 en. En 's ochtends wakker worden van niets anders dan het gefluit van vogels of het ruisen van de bomen. En omdat het zulk mooi weer was, zaten we iedere dag vanaf een uur of 2 tot zonsondergang, lekker te genieten van de zon, de rust en het niets hoeven!

We hadden een doel om te winkelen deze vakantie. We wilden namelijk voor Jacco een bad wat in de deuropening van zijn campingkooi past.
Dus gingen we naar Zwolle, maar helaas, daar was niks, net als bij de Intratuin in Apeldoorn. De volgende dag was Deventer aan de beurt, ook niets, en op woensdag in Zutphen, ook al geen succes. We keken nog in Eerbeek en in Klarenbeek, en gingen naar de Welkoop, maar nergens een passend bad. Ik vrees dat ik zelf iets moet gaan maken. Het dertje is 20 cm. breed en 16 cm. hoog, dus als jullie ideeen hebben?

En Jacco, die moet nu weer helemaal wennen aan ons werkzame leven, alleen 's avonds extra aandacht en die lekker hele dagen buiten boslucht op snuiven. Net als wij.

[Billybird]

Alweer een half jaar voorbij, wat zeg ik? Meer nog zelfs. Dat komt natuurlijk omdat er niet zulke grote veranderingen zijn. De dagen in het leven van onze vogel gaan gewoon zijn gangetje, maar ook iedere dag is er wel iets te lachen of te knipogen naar elkaar als Jacco weer eens een echt jacco ding doet.

Zo hebben we afgelopen jaar de kerstboom voor het eerst in 21 jaar op een andere plek in de huiskamer moeten zetten. Na zijn pootje au verhaal, was zijn kooi verplaatst naar voor het raam en kon de boom daar dus niet meer staan.
Het klopte niet, en dat vond Jacco ook, dus waar hij andere jaren altijd heel geconcentreerd zat te kijken naar de lampjes, keurde hij de hele boom nu geen blik waardig. Ook de trein kon er niet onder, dat vond hij al helemaal niks (en wij dus ook niet).
Het vuurwerk van oudejaarsavond was voor hem wel geweldig, zo vlak voor het raam, eerste rang. Jacco gilt en knalt zelf het hardste als er vuurwerk is en nu had hij super uitzicht. 

Er kwam een nieuwe eettafel, onbehandeld hout en twee keer zo groot als de oude. Daar mag Jacco dus niet meer op, en dat vind hij niks.  Maar ja, vogelpoep en een sterke snavel in het onbehandelde eikenhout, nee!
Wat wel weer helemaal geweldig is, is dat hij nu naast Paul mag zitten als we aan het eten zijn. paul is zijn favoriet, en vlak naast hem zitten is heel erg fijn.

In februari gingen we weer naar de camping, en de beesten gingen weer mee. Dochterlief bleef thuis en dat maakte dat Jacco de hele dag "MEAGAN' riep en dat wachtte op het antwoord "ja, die komt zo". Omdat het antwoord "nee, die is thuis"hem niet zinde, bleef hij de hele week Meagan roepen, totdat wij dachten, ja nou weten we het wel!

Daarna begon het voorjaar te worden en werd Jacco ineens een stuk drukker en ging hij bijten bij het opstappen, vooral Paul. Dat was natuurlijk heel raar, Paul was altijd zijn grootste maatje? We spraken af dat we dit gedrag zouden negeren en Jacco dacht, o.k. dan ga ik nog drukker doen, dan zien ze me wel.
We moesten ineens gaan opvoeden! Heel raar, want dat hadden we in de 6 jaar die we hem nu hebben, nooit gedaan.
Viv tipte oons een boekje, en daarin konden we lezen dat we het eigenlijk heel fout hadden gedaan. Als Jacco vraagt om aandacht, dan krijgt hij dat, en niet wij bepalen wanneer jacco aandacht krijgt. Dat was een hele eye opener. En dus gingen we opvoeden! Moeilijk hoor, vreselijk moeilijk. Wij moeten vooral het initiatief nemen, en dat zijn wij niet gewend en Jacco ook niet.

Nu na een paar weken lijkt hij het te gaan snappen. Als hij druk is, veel fluit en op allerlei manieren aandacht trekt, wordt hij genegeerd. Dan gaat hij na een poosje stomverbaasd op zijn stok zitten en staart ons aan met een koppie van "ben ik nou gek?" Dan negeren we hem nog een beetje langer en als hij het dan heeft opgegeven en gewoon in zijn kooi of op zijn stok zit en speelt, dan geven we hem aandacht en wordt hij geknuffeld.

Vorige week zijn we weer een weekje naar de camping geweest en dan is er ook voor Jacco veel meer aandacht dan wanneer we allebei aan het werk zijn. Hij heeft er van genoten! En 1 keer, nadat hij een poosje bij Paul gezeten had en weer terug zijn kooi in ging, zei hij "Jacco lief he?"en natuurlijk riepen wij in koor "ja, Jacco hardstikke lief"!

[Billybird]

En oh ja, zijn kooi staat weer op de oude plek. Dan heeft hij niet zoveel last van de vogels van buiten die steeds voor het raam zaten te kwetteren.