Met Binkie gaat het al een hele poos best goed. Hij is (over het algemeen) vrolijk, eet geweldig goed, bijt en schreeuwt niet meer...
Sinds een poos merk ik alleen aan hem dat ie het nóg erger vind om alleen te blijven. Ik ben 5 dagen in de week gemiddeld 8 uur weg, wel iets meer als vorig jaar, maar niet ontzettend veel meer.
Hij heeft in zijn kooi genoeg sloop- en fourageerspeelgoed, de radio staat aan en een paar dagen in de week is mijn moeder ook overdag thuis.
Het is inmiddels gewoon een soort van 'overdreven verlatingsangst'...
Ik weet hoe het komt(dmv Corina>sennapapegaaien

), om een lang verhaal kort te maken....:
Inmiddels ruim 2 maanden geleden zijn we weer eens naar Bastiaansen geweest, dit keer om voor de 1e keer zijn nageltjes te knippen daar het echt vlijmscherpe 'mesjes' waren. Zonder een hele bekraste en rode arm/hand kon ie niet meer bij je zitten..
De vorige keren heeft hij er helemaal niks van overgehouden, hij kwam thuis en leefde weer vrolijk 'verder', om het zo maar even te zeggen.
Dit was de 1e keer voor zijn nageltjes en ze zijn te kort gebrand(hierdoor heeft hij natuurlijk ook geen puntjes meer) en is daarom heel veel grip verloren.
De eerste weken na het bezoekje was het verschrikkelijk voor hem, hij viel continu en kon amper meer klimmen zonder dat ik hem hielp.
Het natuurlijke gedrag van bb'tjes is dat ze erg schuw en onzeker zijn.
Doordat hij dit(het dierenartsbezoekje, vreemde man aan je lijfje, dan word je beetgepakt en je nageltjes gebrand; kan ook weer pijn doen, dan kom je thuis en werkt je lichaampje niet meer naar jouw 'behoren' en dan gaat het baasje, je steun en toeverlaat, weg..)
Doordat ie dit allemaal niet meer snapt valt hij dus terug in zijn natuurlijke gedrag, onzekerheid en hij is dus doodsbang dat ie verlaten wordt.
Op dagen, zoals zaterdag en zondag, dat ik thuis ben, is het gewoon een heerlijk vogeltje, een echt bb'tje. Ondeugend, vrolijk, lief, schattig, kroelerig en alles behalve onzeker en bang. Zo is hij 's ochtends ook, totdat ik mijn jas aantrek en hem gedag zeg... dan komt er angst in zijn oogjes, maakt niets hem meer vrolijk en zodra ik de deur uitstap verdwijnt mijn lieve, vrolijke, gelukkige ukkie weer in een angstig kipje......
Zit je weer te janken op de fiets en in de trein, onderweg naar school.....

Ik zit nu echt sterk te denken aan een vrouwtje erbij zodat hij, je raad het al, zich meer gaat hechten aan een ander vogeltje die heel de dag bij hem kan zijn.. Dit is al 3 jaar mijn droom alleen mijn ouders zitten in de weg Nu zien ze alleen ook wel in dat Bink ontzettend eenzaam is en er moet gewoon een oplossing komen op deze angst.. Want zo kan Binkie niet verder met een vrolijke vogeltje zijn, en ik kan hierdoor ook weer geen vrolijk mensje zijn
Weten jullie nog andere oplossingen???
Bedankt in ieder geval voor het lezen
Liefs van mij en Bink..
