lucky roept en schreeuwt ook als wij de kamer uit gaan, tot vervelends toe,
maar dat tot vervelends toe is alleen omdat wij het nog horen omdat we niet de deur uit zijn
maar in huis lopen of op het balkon of wat ook. hij hoort ons dus ook, dus hij weet dat we er zijn maar ziet ons niet,
dus roept, ik accepteer dit, en als we langer dan 20 minuten weg zijn geeft ie vanzelf op..
ik geef er niet aan toe, hij leert vanzelf wel dat als ik weg ga dat ik ook weer terug kom. en hij weet heel goed wanneer ik weg ga, want dat zit hij al doei te roepen.
en boos naar binnen lopen omdat hij blijft roepen is PRECIES wat hij wil, want hij ziet je niet, en dan ben je er ineens weer als ie gaat roepen!
accepteer het gillen als je weg bent, en geef pas weer aandacht na een minuut of 5 NA je bent terug gekomen in de kamer. als hij dus weer rustig is en het schreeuwen vergeten is..
een vogel die schreeuwt als ie alleen gelaten wordt kan je niet goed helpen naar mijn mening,
omdat als je hem dan wilt hebben ben je er weer bij en is hij niet meer alleen..
hij zal maar moeten accepteren dat hij soms alleen is.. dat duurt ff, zeker weten als hij gewend is met meer te zijn, kijk naar waar hij vandaan komt,
en hij nu gewend is dat als hij schreeuwt als jij er niet bent, jij je neus laat zien aan hem! hij heeft nu dat patroon ontwikkeld, dus afleren is een lange weg!
denk maar aan afleren van nagels bijten bij mensen, het is een gewoonte geworden, en dat leer je niet zomaar af..
ik zou zeggen geef niet op, dit gedrag ligt niet aan de soort vogel, dit gedrag ligt aan de gevolgen of de reactie die er op volgt..
klein kind wil een snoepje in de supermarkt, ma zegt nee, kind begint te krijsen,
moeder schaamt zich in een volle supermarkt voor rete irritant kind, dus geeft kind een zakje snoep, kind stopt met huilen..
wat denk je dat er de volgende keer gebeurd als ma met kind langs dat snoep rek loopt ??
krijsen maar!
