Er schiet me een gebeurtenis van zo,n 10 geleden in m,n hoofd

.
We zitten op het balkon,lekker aan de koffie, en de 2 witkuiffen op zo,n zelfgemaakte stokkenklimhuis(bergrijp iedereen het nog?)maar okee,allebei gekortwiekt dus ze konden nog een beetje vliegen.1 witkuif schrikt ergens van en je hoor die speurt zo naar beneden en land midden op straat.Je wilt niet weten wat er door je heen gaat zo moment(koud zweet) :oIk ben als een debiel zo hard naar beneden gerend en als een gek voor een auto gesprongen,waarop de bestuurder zijn raampje open draaide en zei: ,,wijffie maak je niet zo druk, die ,,sierduifen,,

vliegen vanzelf wel weg hoor! AAAAAAAAAAAAh mijn hart!ik kon alleen maar half huilend mijn kuifje pakken en stotteren,,bedankt dat U niet zo hard reed,,zet de witkuif op mijn schouder en wil weglopen,ik hoor de man zeggen,,nou ze zijn wel tam zeg....,,
