Het is zover. Morgen moet ik naar de vrederechter. Mijn buurman heeft een klacht ingediend en morgen komt de zaak voor. Het betreft nog niet een echt proces maar wel een minnelijke schikking met tussenkomst van een rechter. Ben al door allerlei emoties heengegaan ondertussen (in stilte). Het is inderdaad wel zo dat ik soms ook de indruk heb dat mijn buurman wat aandacht wil maar die geef ik niet. Hij is serieus gestresseerd door zijn werk en projecteert dat gewoon op mijn papegaai. Hij is ook met een petitie rondgeweest maar niemand, behalve misschien 1 persoon heeft die willen ondertekenen. Zijn appartement is gewoon veel te klein om er kantoor te houden en te wonen tegelijkertijd, dat en andere factoren zorgen ervoor dat hij gefrustreerd geraakt. Moest ik in mijn bureau moeten wonen ik zou ook gek worden. Het zou beter zijn dat hij een bureel huurt en op die manier werk en prive scheidt. Het gaat niet op dat wij bewoners ons aan normen van kantoren zouden moeten aanpassen. En in een kantoor horen uiteraard geen gaaien. Voor de rest ben ik redelijk rustig momenteel omdat ik weet dat er geen echte bewijslast is, en hier is het zo dat de klager met bewijsmateriaal moet aankomen. Het wordt natuurlijk iets moeilijker als hij morgen met een advocaat komt aandraven, maar ik blijf er bij dat mijn gaai niet krijst, wel fluit en kletst en dat dit onmogelijk iemand gek zou kunnen maken. Volgens mij is hij obsessief begaan met die zaak. Enfin, ik hoop dat ik morgen de juiste woorden vind. Ik bereid me wel wat voor maar blijf het liefst mezelf en spontaan zodat ik gewoon eenvoudig kan antwoorden en vooral rust en bereidwilligheid uitstraal. Ben van plan om op een stille vriendelijke manier mijn zin door te drijven en coco te redden.
